Stop-motion

Gisteravond hebben Kayah en ik de special effects doorgenomen voor de laatste opnamen, komende zaterdag. Het wordt een leuke combinatie van marjonetten-spel met visgaren, latex, staal en stop-motionanimatie.

Niet dat we er enige ervaring mee hebben, maar de voorpret is er niet
minder om. 24 frames per seconde telt een film, en in stop-motion animeer je een beweging door die 24 beeldjes een voor een op te nemen: steeds met een kleine verandering. U kent het principe van de kleipoppetjes in Wallace & Gromit, van King Kong of van Tim Burton’s Corpse Bride. De onbetwiste koning van de stop-motion, Ray Harryhausen, mocht ik in 2005 nog een handje geven tijdens het Amsterdam Fantasic Filmfestival. Hij smeerde me toen nog zijn veel te dure boek aan – waarbij ik nog steeds kan wegdromen. Onbetwiste Harryfavoriet: The Valley of Gwangi (1969) waarin cowboys in het wilde westen hun lasso’s werpen rond enorme dinosaurussen!

Het is een techniek die zo oud is als het medium film zelf. En zoals de cyclopen, dino’s en levende skeletten in het werk van Harryhausen laten zien, het was in het computerloze tijdperk de enige methode om het onmogelijke te tonen. Tegenwoordig is de computer sneller, maar niet noodzakelijkerwijs mooier. Toen Tim Burton op de oude techniek teruggreep was dat vooral omdat de zelden vlekkeloos vloeiende animatie iets meebrengt wat geen enkele computer geeft: het monnikenwerk van de animator blaast leven in levenloze objecten. En in het geval van Asian Import ltd is dat precies waar het in de stop-motionscene om draait.

Dat, en het is gewoon een coole techniek. En ik ben niet de enige in de crew die er zo over denkt. Manus-van-alles Roel Scheijde maakte al eerder een leuk stop-motion dinausaurusfilmpje met origami, en art-director Mei Ling ensceneerde op haar mobiele telefoon de confrontatie Godzilla v/s The King! Waarmee de link met de Aziatische film toch weer even gelegd is.